"Heimlik beangs" oor die gedagte dat jy moet weg, wegger, wegste van hierdie gedeelde tyd. Jy staan een oomblik midde die Ou Karoo waar die lug soet ruik en stil is, 'n sonderlinge stilte: 'n positiewe stilte wat alles omhels, wat substansie het, en lewe. Jy staan in die senter van 'n fyn kristal- met die leë hemel wat oopsprei bo jou kop en die eindelose Karoovlakte onder jou voete. Jy kan nie gaan voor ons nie die rustige roetinelewe onder die wit mure en koel vertrekke aan jou eie vel gevoel het nie. Alles langsaan die hoë hoë wiegende populierbome in die oggendson. Heimlike angs. En dit raak duidelik dat niemand ooit hier sal oorleef sonder om self iewers in sy wese, groot en sterk en vry te wees soos hierdie wêreld nie. apologie aan w.vd.berg