Jy kon vanoggend nie meer jouself regop trek teen die kopstuk nie. Nevermind jou ontbytpap self eet. Jou arm was ongemaklik onder jou ingevou en ek moes akwardly oor jou buik rek om jou gemaklik te kry. Ons het albei bietjie gelag en later amper begin huil. Ek moes jou voer. Vir die eerste keer jou mond afvee. Nie soos vriende nie. Nie soos 'n kind-ouer nie. Maar soos 'n volwasse man 'n ander s'n sal afvee. Daar het bietjie pap in jou baard agtergebly teen die tyd wat jy begin teruglê het. Gisteraand se meds is al uitgewerk en vanoggend s'n het nog nie begin werk nie. Die pap het al hard geword in die bakkie toe ons weer wakker word. Die son se skadu's op sy kortste. Ek kon jou swaar asemhaal voel. 'n Arm oor jou bors sou te veel wees, en eindig toe eerder op jou maag. Jou sag gewasde pajamas se reuk is bekend. My kop het teen jou benerige skouer ge-eindig. Die oomblik was soos in 'n fliek: die feels té veel en tyd te min. Die ergste graad van wanhoop, behoort, verlies en bekendheid toegevou in vanoggend.